Allereerst ben ik verder gegaan met onderstaand portret. Ik wil het contrast nog groter maken, door te verwijzen naar het soms zo schrijnende bestaan van een leven achter de geraniums.
zaterdag 11 mei 2013
Weer aan de slag
Nadat mijn project een poosje heeft stilgestaan , om allerlei redeneren waar ik niet nader op in zal gaan, heb ik nu gelukkig de 'draad' weer kunnen oppakken.
Allereerst ben ik verder gegaan met onderstaand portret. Ik wil het contrast nog groter maken, door te verwijzen naar het soms zo schrijnende bestaan van een leven achter de geraniums.
Allereerst ben ik verder gegaan met onderstaand portret. Ik wil het contrast nog groter maken, door te verwijzen naar het soms zo schrijnende bestaan van een leven achter de geraniums.
zondag 3 februari 2013
Gedicht
When an old man died in the geriatric ward of a nursing home in an Australian country town, it was believed that he had nothing left of any value.
Later, when the nurses were going through his meagre possessions, They found this poem. Its quality and content so impressed the staff that copies were made and distributed to every nurse in the hospital.
One nurse took her copy to Melbourne. The old man's sole bequest to posterity has since appeared in the Christmas editions of magazines around the country and appearing in mags for Mental Health. A slide presentation has also been made based on his simple, but eloquent, poem.
And this old man, with nothing left to give to the world, is now the author of this 'anonymous' poem winging across the Internet.
Cranky Old Man
What do you see nurses? . . .. . .What do you see?
What are you thinking .. . when you're looking at me?
A cranky old man, . . . . . .not very wise,
Uncertain of habit .. . . . . . . .. with faraway eyes?
Who dribbles his food .. . ... . . and makes no reply.
When you say in a loud voice . .'I do wish you'd try!'
Who seems not to notice . . .the things that you do.
And forever is losing . . . . . .. . . A sock or shoe?
Who, resisting or not . . . ... lets you do as you will,
With bathing and feeding . . . .The long day to fill?
Is that what you're thinking?. .Is that what you see?
Then open your eyes, nurse .you're not looking at me.
I'll tell you who I am . . . . .. As I sit here so still,
As I do at your bidding, .. . . . as I eat at your will.
I'm a small child of Ten . .with a father and mother,
Brothers and sisters .. . . .. . who love one another
A young boy of Sixteen . . . .. with wings on his feet
Dreaming that soon now . . .. . . a lover he'll meet.
A groom soon at Twenty . . . ..my heart gives a leap.
Remembering, the vows .. .. .that I promised to keep.
At Twenty-Five, now . . . . .I have young of my own.
Who need me to guide . . . And a secure happy home.
A man of Thirty . .. . . . . My young now grown fast,
Bound to each other . . .. With ties that should last.
At Forty, my young sons .. .have grown and are gone,
But my woman is beside me . . to see I don't mourn.
At Fifty, once more, .. ...Babies play 'round my knee,
Again, we know children . . . . My loved one and me.
Dark days are upon me . . . . My wife is now dead.
I look at the future ... . . . . I shudder with dread.
For my young are all rearing .. . . young of their own.
And I think of the years . . . And the love that I've known.
I'm now an old man . . . . . . .. and nature is cruel.
It's jest to make old age . . . . . . . look like a fool.
The body, it crumbles .. .. . grace and vigour, depart.
There is now a stone . . . where I once had a heart.
But inside this old carcass . A young man still dwells,
And now and again . . . . . my battered heart swells
I remember the joys . . . . .. . I remember the pain.
And I'm loving and living . . . . . . . life over again.
I think of the years, all too few . . .. gone too fast.
And accept the stark fact . . . that nothing can last.
So open your eyes, people .. . . . .. . . open and see.
Not a cranky old man .
Look closer . . . . see .. .. . .. .... . ME!!
Later, when the nurses were going through his meagre possessions, They found this poem. Its quality and content so impressed the staff that copies were made and distributed to every nurse in the hospital.
One nurse took her copy to Melbourne. The old man's sole bequest to posterity has since appeared in the Christmas editions of magazines around the country and appearing in mags for Mental Health. A slide presentation has also been made based on his simple, but eloquent, poem.
And this old man, with nothing left to give to the world, is now the author of this 'anonymous' poem winging across the Internet.
Cranky Old Man
What do you see nurses? . . .. . .What do you see?
What are you thinking .. . when you're looking at me?
A cranky old man, . . . . . .not very wise,
Uncertain of habit .. . . . . . . .. with faraway eyes?
Who dribbles his food .. . ... . . and makes no reply.
When you say in a loud voice . .'I do wish you'd try!'
Who seems not to notice . . .the things that you do.
And forever is losing . . . . . .. . . A sock or shoe?
Who, resisting or not . . . ... lets you do as you will,
With bathing and feeding . . . .The long day to fill?
Is that what you're thinking?. .Is that what you see?
Then open your eyes, nurse .you're not looking at me.
I'll tell you who I am . . . . .. As I sit here so still,
As I do at your bidding, .. . . . as I eat at your will.
I'm a small child of Ten . .with a father and mother,
Brothers and sisters .. . . .. . who love one another
A young boy of Sixteen . . . .. with wings on his feet
Dreaming that soon now . . .. . . a lover he'll meet.
A groom soon at Twenty . . . ..my heart gives a leap.
Remembering, the vows .. .. .that I promised to keep.
At Twenty-Five, now . . . . .I have young of my own.
Who need me to guide . . . And a secure happy home.
A man of Thirty . .. . . . . My young now grown fast,
Bound to each other . . .. With ties that should last.
At Forty, my young sons .. .have grown and are gone,
But my woman is beside me . . to see I don't mourn.
At Fifty, once more, .. ...Babies play 'round my knee,
Again, we know children . . . . My loved one and me.
Dark days are upon me . . . . My wife is now dead.
I look at the future ... . . . . I shudder with dread.
For my young are all rearing .. . . young of their own.
And I think of the years . . . And the love that I've known.
I'm now an old man . . . . . . .. and nature is cruel.
It's jest to make old age . . . . . . . look like a fool.
The body, it crumbles .. .. . grace and vigour, depart.
There is now a stone . . . where I once had a heart.
But inside this old carcass . A young man still dwells,
And now and again . . . . . my battered heart swells
I remember the joys . . . . .. . I remember the pain.
And I'm loving and living . . . . . . . life over again.
I think of the years, all too few . . .. gone too fast.
And accept the stark fact . . . that nothing can last.
So open your eyes, people .. . . . .. . . open and see.
Not a cranky old man .
Look closer . . . . see .. .. . .. .... . ME!!
donderdag 31 januari 2013
Verdwaald verlangen
Ik zie net dat er een interessante tentoonstelling is in het Drents Museum, welke zeer aansluit op waar ik mee bezig ben.
Daar ga ik heen! Inspirerend...
http://www.drentsmuseum.nl/tentoonstellingen/tentoonstelling-uitgelicht/exhibition/gezichten-van-dementie-27.html
Daar ga ik heen! Inspirerend...
http://www.drentsmuseum.nl/tentoonstellingen/tentoonstelling-uitgelicht/exhibition/gezichten-van-dementie-27.html
Terwijl ik met mijn vorige schets nog druk aan het experimenteren ben, heb ik vandaag een andere uitgewerkt.
Wellicht herken je de tekening, deze had ik al eerder gemaakt om uit te werken in textiel.
De eerste fase is klaar. Ik weet nog niet of ik er nog wat bij doe of dat ik de leegte behoud.
Ook wel interessant om juist op een andere manier uit te snijden.
Maar even laten liggen en later weer kijken...
Wellicht herken je de tekening, deze had ik al eerder gemaakt om uit te werken in textiel.
De eerste fase is klaar. Ik weet nog niet of ik er nog wat bij doe of dat ik de leegte behoud.
Ook wel interessant om juist op een andere manier uit te snijden.
Maar even laten liggen en later weer kijken...
vrijdag 18 januari 2013
Uitwerking
Na lange tijd niks gedaan te hebben ( feestdagen, drukte met werk ) heb ik vandaag eindelijk weer tijd om verder te gaan.
Ik ben begonnen met een uitwerking van een schets aan de hand van een foto.
Het idee vond ik al vrij sterk ( gemaakt in een brainstorm aan het begin van mijn proces ), nu ben ik 'm aan het uitwerken, waarbij ik een van mijn waarnemingen als uitgangspunt heb gesteld.
Ik gebruik hierbij een techniek waarbij je print op stof in combinatie met collage en borduren.
Wanneer de schets klaar is, zal ik 'm publiceren
Ik ben begonnen met een uitwerking van een schets aan de hand van een foto.
Het idee vond ik al vrij sterk ( gemaakt in een brainstorm aan het begin van mijn proces ), nu ben ik 'm aan het uitwerken, waarbij ik een van mijn waarnemingen als uitgangspunt heb gesteld.
Ik gebruik hierbij een techniek waarbij je print op stof in combinatie met collage en borduren.
Wanneer de schets klaar is, zal ik 'm publiceren
Foto's kijken
Tijdens mijn bezoeken aan het verzorgingstehuis heb ik veel foto's gemaakt.
Vandaag was ik ze allemaal aan het bekijken en een selectie aan het maken om uit te werken.
Wanneer ik naar de foto's kijk zie ik de mensen weer voor me.
Een aantal foto's zijn niet scherp, maar wel bruikbaar, juist daardoor.
Want hun blik op de wereld is toch enigszins vertroebeld zou je kunnen zeggen. Uitwerken om te gaan schilderen dus. Wellicht dat ik hierdoor het juiste beeld verkrijg.
Ik ben ook de close-up van de slapende dame aan het schilderen. Op formaat 100 x 70. Wat doet het formaat met het beeld. Dat is ook interessant om te onderzoeken.
De foto's kun verdelen in categorieën: rusteloos, wachtend op, slapen ( sommigen lijken al verdwenen van de wereld ), vuilbekkend, eenzaam, enzovoorts.
Zoveel mensen, zoveel verschillende gedragingen.
Interessant om mee bezig te zijn...
Vandaag was ik ze allemaal aan het bekijken en een selectie aan het maken om uit te werken.
Wanneer ik naar de foto's kijk zie ik de mensen weer voor me.
Een aantal foto's zijn niet scherp, maar wel bruikbaar, juist daardoor.
Want hun blik op de wereld is toch enigszins vertroebeld zou je kunnen zeggen. Uitwerken om te gaan schilderen dus. Wellicht dat ik hierdoor het juiste beeld verkrijg.
Ik ben ook de close-up van de slapende dame aan het schilderen. Op formaat 100 x 70. Wat doet het formaat met het beeld. Dat is ook interessant om te onderzoeken.
De foto's kun verdelen in categorieën: rusteloos, wachtend op, slapen ( sommigen lijken al verdwenen van de wereld ), vuilbekkend, eenzaam, enzovoorts.
Zoveel mensen, zoveel verschillende gedragingen.
Interessant om mee bezig te zijn...
zondag 9 december 2012
Voorstelling
Vandaag kaarten gekocht voor de voorstelling "U bent mijn moeder" en de bijbehorende lezing.
http://www.theatergroepsuburbia.nl
http://youtu.be/1EI0dKbjwwI
http://www.theatergroepsuburbia.nl
http://youtu.be/1EI0dKbjwwI
donderdag 6 december 2012
maandag 3 december 2012
Bezoek 2
Vandaag heb ik mijn tweede bezoek gebracht.
Ditmaal op een ander tijdstip, namelijk om half vijf ( de vorige keer was ik er om 9.00 uur )
De leiding had al aangegeven dat het zeker de moeite waard was om dan ook een kijkje te komen nemen, omdat de sfeer en de mensen dan toch heel anders is.
De mensen hebben er al een hele dag opzitten. De meeste mensen slapen niet tussen de middag en zijn moe van de dag. Ze worden rustelozer, ongeduriger en hun emoties zijn sterker.
Een meneer is er niet, hij is vanmorgen overleden...
Ik zal proberen een beeld te schetsen van mijn bezoek.
Bij binnenkomst is het druk in de woonkamer. Links aan tafel zitten 5 dames, aan de tafel daarachter zitten 2 dames en een heer en aan de andere tafel zitten ook 3 personen.
De leidster is in gesprek, vooral met de 5 dames. Zij zijn nog redelijk bij en kletsen er vrolijk op los, waarbij af en toe ook gezongen wordt, want dat doen ze graag.
Op de gang drentelt het dametje dat ik reeds getekend heb toen ze sliep en de oude schoolmeester zit op de gang op een bankje.
Sommige mensen in de woonkamer zitten in hun rolstoel te slapen, anderen doen mee aan het gesprek van de dames of staren voor zich uit.
Ik heb niet het idee dat ze mij herkennen van de vorige keer, maar ze nemen me en denken dat ik ook een zuster ben.
De dame links van mij lijkt vooral in haar eigen wereldje te zitten. Dit was de vorige keer ook zo. Ze lijkt wat nors, maar vorige week werd ik ook plots getrakteerd op een mooie glimlach toen ze op de foto kwam. Ze heeft haar hoofd op de tafel en zegt dan plots " Ik heb honger".
Er komt iemand buurten. De dames aan de tafel roepen:"Wat heeft zij toch een dikke kont". "Sst", zegt de leidster. De sfeer verstomd, wanneer ze binnenkomt. Ze wordt niet geduld in het teratorium van de dames. De leidster verteld dat deze vrouw wel eens wat wegneemt en dat de dames dat dondersgoed weten. Ze wordt niet echt geaccepteerd hier. Wanneer de vrouw weer verdwijnt, na gevraagd te hebben naar de krant, gaan de dames weer verder met keuvelen en liedjes zingen. De sfeer is weer ontspannen.
Iedereen zit ogenschijnlijk rustig te wachten op het eten.
Een aantal van de dames is in de overtuiging dat ze ergens zijn en vragen of ze moeten betalen. 's Avonds hebben ze het druk, want ze moeten ook nog naar zingen. "Oh ja", zegt een ander, "dat wist ik niet." "Ja hoor, we hebben het druk, na het eten moeten we weer weg."
Dan worden de tafels gedekt. Ze eten brood. Ik help een beetje mee. Voor iedereen een bord, een beker, mes en vork. Mandjes met brood en beleg.
Het lijkt een hele gewone maaltijd in een bejaardensoos.
De dame die op de gang drentelt wordt opgehaald. Zij leeft volledig in haar eigen wereld. Wordt aan een tafeltje apart gezet. Ze is ongedurig en roept de zuster. Rammelt met haar bord en praat vrijwel onverstaanbaar. Ze zit constant te mopperen en iedereen uit te maken voor kreng. Als een soort achtergrondgeluid, een voortdurende ruis. Ditmaal is het niet de kanarie die zorgt voor het achtergrond geluid, maar dit dametje.
Al snel blijkt dat al die messen en vorken prachtig zijn, maar dat lang niet iedereen ze kan hanteren. Boterkuipjes blijken lastig open te gaan. Broodjes smeren is lastig en voor het dametje is het ook lastig eten. Ze smeert er meer mee, dan ze eet. Uiteindelijk belanden de stukjes brood met stroop die ik voor haar heb gemaakt meer op de grond en in de vensterbank dan in haar mond. Ze heeft het veel te druk met al die nare krengen die haar lastig vallen. De leiding denkt dat ze het vroeger moeilijk heeft gehad, dat ze misschien wel iets traumatisch meegemaakt heeft. Wat het is weet niemand, ook haar kinderen niet. Ze laten haar maar een beetje haar gang gaan, want wanneer je direct komt als ze roept wordt je toch weggeduwd of uitgemaakt voor kreng. Ze zit totaal in haar eigen wereldje. Eigenlijk een soort brabbelend, boos peutertje, maar dan oud.
Verder achterin zit een mevrouw van 65. Ze is nog jong en heeft een zeldzame ziekte, waardoor ze dementerende verschijnselen krijgt. Ze ziet slecht en is verdrietig. Wanneer de zuster bij haar gaat zitten en met haar praat gaat het wel. Ze praat graag over haar kinderen.
De leiding is druk met broodjes smeren, helpen, medicijnen klaar maken...
Ik maak af en toe een foto. Niet te veel, de mensen zijn zo onrustig ik wil ze niet te veel storen, hoewel ze het ook niet zo heel erg beseffen volgens mij.
Naarmate de maaltijd vordert en iedereen klaar is wordt het steeds onrustiger.
De meneer in de rolstoel, met de traanogen van laatst, vraagt om een kussen. Wanneer ik het hem geef blijkt dat hij de vloer er mee aan wil vegen. Toch maar niet. Hij probeert zich door de kamer te bewegen, maar zijn rolstoel en die van zijn buurvrouw zitten in de weg.
De mevrouw van 65 moet plassen, maar de leidster is nog druk. Ze moet nog even wachten. "Ik moet plassen" schreeuwt ze op een gegeven moment. "Ja, ik kom er aan". Je ziet de wanhoop in haar ogen. Haar gebit ligt op tafel, die doet ze steeds uit. 't Is toch net of ze wel beseft wat er aan de hand is, ze is verdrietig.
Terug van de wc moet ze spugen en daarna is ze weer verdrietig. Ik knoop een praatje met haar aan over haar dochters. "Heb je ook kleindochters?""Nee, mijn kinderen zijn 17 en 18. Een is verloofd en die ander gaat misschien ook wel trouwen."
Later spreek ik de leidster. In de wc had ze nog een heel verhaal over haar kleinkinderen, nu heeft ze er geen.
Er is ook een dametje van bijna 100. Ze ziet er keurig uit. Mooi gekapt, oorbellen, mooie tas en de portemonnaie komt al op tafel. Even betalen en dan moet ze gaan. Naar de wc. "Kom je zo terug?", vraagt de leidster. Ze piept wel eens weg naar haar slaapkamer, maar dat mag niet. Eerst nog koffie.
Routine en regelmaat zijn belangrijk. Elke dag, hetzelfde ritme. 's avonds wordt er wel eens iemand uit de huiskamer gehaald. Die gaat dan mee naar een speciale 'verwengroep'. Daar krijgen ze wat extra aandacht, een borreltje, lekker eten en een spelletje. Meestal weten ze het de volgende dag niet meer, maar het gaat om het moment.
Een mevrouw slaapt alleen maar. Zij is al zo ziek, ze zit volledig in haar eigen wereld en is nog maar weinig wakker. En als ze wakker is herhaalt ze steeds dezelfde zinnen...
Op de gang hoor ik steeds meer geluiden. Ook in de huiskamer wordt het onrustiger. Mensen gaan drentelen, proberen te bewegen met hun rolstoel of tillen constant op de tafel, met op de achtergrond het dametje die praat tegen de krengen.
Het oude vrouwtje van bijna 100 komt terug. Ze kon de slaapkamer niet vinden, ze wil naar bed.
Verteld over haar vader en moeder die ze gaat opzoeken. Zelf met de auto van haar broer. Die is boer en zij mag de auto soms lenen. Dat vind ze zo lief. Ja, ze wordt bijna 100. Oud he, en ze kan alles nog. Nog kerngezond alles doet het nog, dat ze dat nog mag beleven. Ze kan zelfs nog naar haar moeder...
Wanneer ik later op de terugweg nog even langs de supermarkt ga, merk ik dat ik de oude mensen daar ook zit te beoordelen. Is deze 'normaal' of ook een beetje in de war.
Gek eigenlijk, want wat is normaal. Ogenschijnlijk lijkt een aantal van de dames in het tehuis best normaal en kun je er een gesprek mee voeren, maar ze zitten volledig in een andere dimensie. Een ander hier en nu.
Wonderlijk hoe je geest werkt, of niet werkt eigenlijk...
Ditmaal op een ander tijdstip, namelijk om half vijf ( de vorige keer was ik er om 9.00 uur )
De leiding had al aangegeven dat het zeker de moeite waard was om dan ook een kijkje te komen nemen, omdat de sfeer en de mensen dan toch heel anders is.
De mensen hebben er al een hele dag opzitten. De meeste mensen slapen niet tussen de middag en zijn moe van de dag. Ze worden rustelozer, ongeduriger en hun emoties zijn sterker.
Een meneer is er niet, hij is vanmorgen overleden...
Ik zal proberen een beeld te schetsen van mijn bezoek.
Bij binnenkomst is het druk in de woonkamer. Links aan tafel zitten 5 dames, aan de tafel daarachter zitten 2 dames en een heer en aan de andere tafel zitten ook 3 personen.
De leidster is in gesprek, vooral met de 5 dames. Zij zijn nog redelijk bij en kletsen er vrolijk op los, waarbij af en toe ook gezongen wordt, want dat doen ze graag.
Op de gang drentelt het dametje dat ik reeds getekend heb toen ze sliep en de oude schoolmeester zit op de gang op een bankje.
Sommige mensen in de woonkamer zitten in hun rolstoel te slapen, anderen doen mee aan het gesprek van de dames of staren voor zich uit.
Ik heb niet het idee dat ze mij herkennen van de vorige keer, maar ze nemen me en denken dat ik ook een zuster ben.
De dame links van mij lijkt vooral in haar eigen wereldje te zitten. Dit was de vorige keer ook zo. Ze lijkt wat nors, maar vorige week werd ik ook plots getrakteerd op een mooie glimlach toen ze op de foto kwam. Ze heeft haar hoofd op de tafel en zegt dan plots " Ik heb honger".
Er komt iemand buurten. De dames aan de tafel roepen:"Wat heeft zij toch een dikke kont". "Sst", zegt de leidster. De sfeer verstomd, wanneer ze binnenkomt. Ze wordt niet geduld in het teratorium van de dames. De leidster verteld dat deze vrouw wel eens wat wegneemt en dat de dames dat dondersgoed weten. Ze wordt niet echt geaccepteerd hier. Wanneer de vrouw weer verdwijnt, na gevraagd te hebben naar de krant, gaan de dames weer verder met keuvelen en liedjes zingen. De sfeer is weer ontspannen.
Iedereen zit ogenschijnlijk rustig te wachten op het eten.
Een aantal van de dames is in de overtuiging dat ze ergens zijn en vragen of ze moeten betalen. 's Avonds hebben ze het druk, want ze moeten ook nog naar zingen. "Oh ja", zegt een ander, "dat wist ik niet." "Ja hoor, we hebben het druk, na het eten moeten we weer weg."
Dan worden de tafels gedekt. Ze eten brood. Ik help een beetje mee. Voor iedereen een bord, een beker, mes en vork. Mandjes met brood en beleg.
Het lijkt een hele gewone maaltijd in een bejaardensoos.
De dame die op de gang drentelt wordt opgehaald. Zij leeft volledig in haar eigen wereld. Wordt aan een tafeltje apart gezet. Ze is ongedurig en roept de zuster. Rammelt met haar bord en praat vrijwel onverstaanbaar. Ze zit constant te mopperen en iedereen uit te maken voor kreng. Als een soort achtergrondgeluid, een voortdurende ruis. Ditmaal is het niet de kanarie die zorgt voor het achtergrond geluid, maar dit dametje.
Al snel blijkt dat al die messen en vorken prachtig zijn, maar dat lang niet iedereen ze kan hanteren. Boterkuipjes blijken lastig open te gaan. Broodjes smeren is lastig en voor het dametje is het ook lastig eten. Ze smeert er meer mee, dan ze eet. Uiteindelijk belanden de stukjes brood met stroop die ik voor haar heb gemaakt meer op de grond en in de vensterbank dan in haar mond. Ze heeft het veel te druk met al die nare krengen die haar lastig vallen. De leiding denkt dat ze het vroeger moeilijk heeft gehad, dat ze misschien wel iets traumatisch meegemaakt heeft. Wat het is weet niemand, ook haar kinderen niet. Ze laten haar maar een beetje haar gang gaan, want wanneer je direct komt als ze roept wordt je toch weggeduwd of uitgemaakt voor kreng. Ze zit totaal in haar eigen wereldje. Eigenlijk een soort brabbelend, boos peutertje, maar dan oud.
Verder achterin zit een mevrouw van 65. Ze is nog jong en heeft een zeldzame ziekte, waardoor ze dementerende verschijnselen krijgt. Ze ziet slecht en is verdrietig. Wanneer de zuster bij haar gaat zitten en met haar praat gaat het wel. Ze praat graag over haar kinderen.
De leiding is druk met broodjes smeren, helpen, medicijnen klaar maken...
Ik maak af en toe een foto. Niet te veel, de mensen zijn zo onrustig ik wil ze niet te veel storen, hoewel ze het ook niet zo heel erg beseffen volgens mij.
Naarmate de maaltijd vordert en iedereen klaar is wordt het steeds onrustiger.
De meneer in de rolstoel, met de traanogen van laatst, vraagt om een kussen. Wanneer ik het hem geef blijkt dat hij de vloer er mee aan wil vegen. Toch maar niet. Hij probeert zich door de kamer te bewegen, maar zijn rolstoel en die van zijn buurvrouw zitten in de weg.
De mevrouw van 65 moet plassen, maar de leidster is nog druk. Ze moet nog even wachten. "Ik moet plassen" schreeuwt ze op een gegeven moment. "Ja, ik kom er aan". Je ziet de wanhoop in haar ogen. Haar gebit ligt op tafel, die doet ze steeds uit. 't Is toch net of ze wel beseft wat er aan de hand is, ze is verdrietig.
Terug van de wc moet ze spugen en daarna is ze weer verdrietig. Ik knoop een praatje met haar aan over haar dochters. "Heb je ook kleindochters?""Nee, mijn kinderen zijn 17 en 18. Een is verloofd en die ander gaat misschien ook wel trouwen."
Later spreek ik de leidster. In de wc had ze nog een heel verhaal over haar kleinkinderen, nu heeft ze er geen.
Er is ook een dametje van bijna 100. Ze ziet er keurig uit. Mooi gekapt, oorbellen, mooie tas en de portemonnaie komt al op tafel. Even betalen en dan moet ze gaan. Naar de wc. "Kom je zo terug?", vraagt de leidster. Ze piept wel eens weg naar haar slaapkamer, maar dat mag niet. Eerst nog koffie.
Routine en regelmaat zijn belangrijk. Elke dag, hetzelfde ritme. 's avonds wordt er wel eens iemand uit de huiskamer gehaald. Die gaat dan mee naar een speciale 'verwengroep'. Daar krijgen ze wat extra aandacht, een borreltje, lekker eten en een spelletje. Meestal weten ze het de volgende dag niet meer, maar het gaat om het moment.
Een mevrouw slaapt alleen maar. Zij is al zo ziek, ze zit volledig in haar eigen wereld en is nog maar weinig wakker. En als ze wakker is herhaalt ze steeds dezelfde zinnen...
Op de gang hoor ik steeds meer geluiden. Ook in de huiskamer wordt het onrustiger. Mensen gaan drentelen, proberen te bewegen met hun rolstoel of tillen constant op de tafel, met op de achtergrond het dametje die praat tegen de krengen.
Het oude vrouwtje van bijna 100 komt terug. Ze kon de slaapkamer niet vinden, ze wil naar bed.
Verteld over haar vader en moeder die ze gaat opzoeken. Zelf met de auto van haar broer. Die is boer en zij mag de auto soms lenen. Dat vind ze zo lief. Ja, ze wordt bijna 100. Oud he, en ze kan alles nog. Nog kerngezond alles doet het nog, dat ze dat nog mag beleven. Ze kan zelfs nog naar haar moeder...
Wanneer ik later op de terugweg nog even langs de supermarkt ga, merk ik dat ik de oude mensen daar ook zit te beoordelen. Is deze 'normaal' of ook een beetje in de war.
Gek eigenlijk, want wat is normaal. Ogenschijnlijk lijkt een aantal van de dames in het tehuis best normaal en kun je er een gesprek mee voeren, maar ze zitten volledig in een andere dimensie. Een ander hier en nu.
Wonderlijk hoe je geest werkt, of niet werkt eigenlijk...
In uitvoering
Ik ben druk bezig met het uitwerken van schetsen en ideeën.
Verder kan ik er nog niet zoveel over zeggen, alleen dat ik zeer geïnspireerd ben. En dat is al een poos geleden. Ik zit op het goede spoor...
Vanmiddag ga ik weer op bezoek bij het verzorgingstehuis. Aan het einde van de dag schijnt het heel anders te zijn.
Dan is deze mevrouw misschien wel niet zo lief...
We zullen zien.
Verder kan ik er nog niet zoveel over zeggen, alleen dat ik zeer geïnspireerd ben. En dat is al een poos geleden. Ik zit op het goede spoor...
Vanmiddag ga ik weer op bezoek bij het verzorgingstehuis. Aan het einde van de dag schijnt het heel anders te zijn.
Dan is deze mevrouw misschien wel niet zo lief...
We zullen zien.
Abonneren op:
Posts (Atom)