Maatje

Misschien moet ik wel een maatje worden. Dan is er een wisselwerking.
Ik geloof dat ik dat maar eens ga uitzoeken...

Bezoek

Vorige week ben ik op bezoek geweest bij een meneer en mevrouw waarmee ik in contact was gekomen via de Alzheimerstichting.
Deze mensen hadden gehoord over mijn project en wilden wel meewerken. Dus hadden we besloten om nader kennis te maken...

Een doorsnee huis ergen in een wijk in een provinciestad. Een ziekenhuisbed voor het raam. In de vensterbank stonden een melkkannetje en een flesje, wat planten. Binnen veel foto's; van de kinderen, de kleinkinderen... Eenvoudig ingericht.
Zij vertelde mij dat het momenteel wat lastig was om de kinderen te ontvangen. Ze hadden even geen bank, omdat hij plotseling niet meer kon lopen. Dus sliep hij nu beneden en zij 's nachts op een luchtbed bij hem. 's Morgens moest alles dan weer onder het bed geschoven worden. Dit brak haar nu wel op. Beiden zijn halverwege de zeventig. Maar volgende week zou er een traplift komen, dus dan konden ze weer boven slapen.
De babyfoon was ook kapot. Daar was hun zoon nu mee heen. Hij werd erg angstig wanneer ze uit de kamer ging en kreeg het zelfs voor elkaar om dan uit het bed te komen op zoek naar haar. Via de babyfoon konden ze contact houden overal in huis.

Ze hadden het niet altijd makkelijk gehad. Een van hun kinderen was psychiatrisch patiënt. Nu ging het goed, hij woonde ook bij hun in huis.

Hij was altijd boer geweest, maar kreeg na zijn 'pensioen' te maken met een aantal beroertes, waardoor hij steeds een stapje terug moest doen.

We hebben veel over het verleden gesproken. Wat ze hadden meegemaakt en hadden gedaan.
Ze waren samen naar Parijs geweest, toen het nog kon. Wat hadden ze genoten.
Kijk daar een penning voor goede diensten en een souvenir uit Parijs.
Het melkkannetje betekende veel voor hem, hij had altijd in de melkfabriek gewerkt. Er hoorden mooie verhalen bij...
Hij was altijd nog erg blij met haar. Ze is lief voor mij, daar heb ik geen spijt van.
Zij vertelde dat het zwaar was, maar omdat hij zo'n goed karakter had hield ze het vol.
Sommige mensen veranderen door dementie, maar hij was nog steeds wel haar man.

Je kon merken aan alles dat het wel goed was. De dementie kenmerkte zich vooral ook door lichamelijke achteruitgang, maar in zijn hoofd gebeurde ook van alles. De ziekte ging wel door. Steeds een stapje achteruit. 'T is niet anders, ik ben blij met wat ik nog kan'. Hij leek er in te berusten.
Maar soms gebeurde er iets, waardoor hij ineens weer achteruit ging. Een paar weken geleden kon jij zelf nog naar buiten, een kleine boodschap en naar de opvang met de taxi. Dat ging niet meer, zijn benen werkten niet meer mee.

Regelmatig gaan ze naar het prakje verderop, daar zitten ze dan op een bankje. Te kijken naar de zilverberk met een broodje en dan genieten ze van elkaar en van het moment.

Het bezoek maakte veel indruk op mij. We bespraken wat ik graag wilde. Foto's maken, registreren van hun dagelijkse leven.
We spraken af dat ze er over na zouden denken.
Het kwam wel goed, zei hij.
Maandag zou ik bellen om te vragen of het mogelijk was een een keertje bij hun te komen fotograferen en tekenen.

Afgelopen maandag heb ik gebeld. Helaas, er was veel veranderd. De lift was er nog niet. Alles erg hectisch, dus nu even niet.
Zeer begrijpelijk allemaal.
We hebben afgesproken dat ik over een maand nog eens bel.
Het zou geweldig zijn om dit echtpaar in beeld te brengen. Ik heb zeer veel respect voor hun en de manier waarop ze met de ziekte omgaan. Hartverwarmend.
Ik ben dankbaar dat ik ze heb mogen ontmoeten en dat ze hun ervaringen hebben willen delen.
Tijd zal leren of ik ze verder leer kennen of dat het hier bij blijft...

Schetsen

Aan de kant ik ben je oma niet

Een geweldig boek gezien in de boekhandel. Het vertelt over de bewoners van een verzorgingstehuis.

blz 5 uit het boek Aaan de kant ik ben je oma niet van Bette Westra 

Notities

bladzijde 62

Uit Dementie een boek voor partners

Wat de keuken betreft: zorg ervoor dat de kookvuren vergrendeld zijn en zorg voor gas-, rook, en warmtemelders. Stel de boiler af op een lage temperatuur zodat je dementerende partner zich niet kan verbranden aan heet water. Giftige of gevaarlijke stoffen ( afwasmiddelen of bleekmiddelen bijvoorbeeld ) horen in een gesloten kast te staan. Sluit de keuken af als je haar niet gebruikt.
Verwijder tapijtjes uit de badkamer: je kunt erop uitglijden. Zorg voor handgrepen in bad en douche. Verwijder ook daar alle flessen en flesjes met haarwasmiddelen enzovoort.
Zorg ervoor dat het overal licht is. Het helpt je dementerende partner zich te oriënteren en vermindert zijn/haar angstgevoelens. Nachtlichtjes tussen slaapkamer en toilet maken hem/haar duidelijk hoe hij/zij moet lopen.
Geen losse traplopers. Stevige trapleuningen. Een deur bovenaan en/of onderaan de trap is geen overbodige luxe. Verf de bovenste en de onderste trede in een opvallende kleur.
Gebruik geen losse tapijten en traplopers. Geen spiegelende vloerbedekking ( je dementerende partner kan denken dat het water is of ijs ).
Ruim alles uit de weg waar je over kunt struikelen. Zorg overal voor afgeronde kanten.
Voorzie ramen en deuren van een veilige sluiting ( ramen vast in klapstand bijvoorbeeld ). Sluit de balkons af. En installeer een alarmsysteem bij een opengaande deur. Dan kan je dementerende partner in geen geval het huis ongemerkt verlaten.
Ook de tuin moet beveiligd worden...

Stukje uit brief

"Mijn naam is Marieke Smink, ik ben beeldend kunstenaar en woonachtig in Zorgvlied.

Ik maak schilderijen, op dit moment voornamelijk in textiel.

Ik ben recentelijk begonnen met een nieuw beeldend proces.

Onderdeel hiervan is dat ik graag mensen met dementie wil registreren d.m.v. fotografie en tekeningen.

Deze foto's zullen alleen gebruikt worden tijdens mijn werkproces, het is dus niet de bedoeling om de foto's op enige wijze openbaar te maken.

Wel kan het zijn dat de foto's of delen hiervan gebruikt worden om om te zetten naar beeldend werk. ( bv in textiel, tekening of schilderij )

Ik houd ook een blog bij ( http://kunstenstijl.blogspot.nl ), hierin doe ik verslag van mijn beeldende proces. Ik wil er nog graag op wijzen dat op deze blog nooit foto's en namen geplaatst zullen worden van derden zonder hun uitdrukkelijke toestemming. 

Wel zal er verslag worden gedaan van mijn ervaringen, werkproces en experimenten.

Mocht u geïnteresseerd zijn dan kunt u deze blog volgen."

Uitgangspunt

Al denkend, experimenterend en kijkend naar mijn perceptie ben ik gekomen tot een uitgangspunt voor dit beeldend proces. Hier kan nog van alles mee gebeuren, maar het is een ingang.
Het gewone en dagelijkse is iets wat mij boeit, maar hierbij kijk ik wel altijd naar de vergankelijkheid .
Daarnaast is de aftakeling van de mens een terugkomend element dat mij boeit.
We leven vaak ons leven, zonder er al te veel bij stil te staan. Wanneer je jong bent is alles vanzelfsprekend, maar wanneer je ouder wordt of iets overkomt je, dan lijkt dat vroegere leven soms niet meer aan de orde of zo oppervlakkig of niet meer zo vanzelfsprekend.
Bv wanneer je een ziekte krijgt in je hoofd. Je veranderd, soms zonder er bewust van te zijn. Wie je ooit was lijkt verdwenen of je leeft in een verleden en bent weer geworden wie je was...

Maar ook de manier waarop mensen dan met elkaar omgaan. De een zorgt tot de dood voor haar of zijn partner, de ander lukt dat niet. En wat gaat er ( nog ) om in dat hoofd? Iemand verdwijnt langzaam uit het leven, maar is er nog wel...

Zonder mezelf al helemaal iets op te leggen, heb ik besloten om dit onderwerp verder te onderzoeken.
Ik heb contact opgenomen met een verzorgingstehuis voor mensen met dementie. Met de vraag of ik een aantal keren mee mag kijken, ervaren en registreren. Dit mag in een specifieke huiskamer. De familie van deze mensen wordt in een brief op de hoogte gesteld, met de vraag of zij hier toestemming voor geven.

Daarnaast ben ik via de Alzheimerstichting in contact gebracht met een echtpaar die misschien ook mee wil werken. Ik ga volgende week bij ze op bezoek.
Erg spannend allemaal.

Ondertussen ben ik wat boeken aan het lezen om mij voor te bereiden...

Of dit het enige uitgangspunt wordt, dat weet ik nog niet.
Ik duik eerst hier eens goed in en ga verder vooral kijken en registreren om tot beelden te komen.
Ook ben ik materiaalexperimenten aan het maken om te kijken wat ik er qua materiaal en techniek mee kan.

niet denken, maar maken

Vandaag heb ik een afspraak gemaakt met een verzorgingstehuis, met de vraag of ik bij hun een paar dagen mee mag lopen om te kijken, ervaren, fotograferen en tekenen.
Volgende week mag ik langskomen voor een kennismakingsgesprek en uiteenzetten wat mijn plannen zijn. wordt hopelijk vervolgt...

Ook ben ik bij Hawar geweest en o.m. de 2 textielcollages/ schilderijen laten zien. Fijn om te horen wat zij er van vinden. Ze hadden mijn blog ook gelezen...
En kwamen met het idee om misschien met een aantal mensen werkoverleggen te organiseren. Wat een geweldig plan, elkaar input geven, inspireren, verder helpen.
Ook een punchmachine aangeschaft om te kijken wat ik hier beeldend mee kan. Wat een geweldige machine, mijn handen gaan kriebelen.

En wat Harm zei, niet zoveel denken, maar maken. ( en hij is niet de eerste die mij dat verteld in mijn leven. Mijn partner, mijn oud docent en zo val je steeds weer in je oude valkuilen )
Ik denk dat ik dat maar op de deur van mijn atelier ga hangen en als sticky note op de laptop.
Het zou eigelijk op zo'n tegeltje boven mijn bed moeten hangen.

Dus... ik ga aan het werk en maken en schrijf wel weer als ik iets zinnigs te melden heb. Nu eerst maar eens MAKEN.

zonder titel

Deze textielcollage heb ik een poosje geleden gemaakt. Het is een werk waar ik erg achter sta en het heeft ook een persoonlijke betekenis.

Ik heb kwetsbare materialen gebruikt en gewerkt n.a.v. een tekening.

Het werk is transparant en voor mij een start in dit beeldende proces.